ชีวิตของการก้าวผ่าน
posted on 04 May 2011 13:30 by tummoเวลาในความเป็นจริงอาจไม่มีการช้าหรือเร็ว แต่เวลาในความรู้สึกมักไม่เคยเดินคงที่
ช่วงเวลาแห่งการเติบโต เมื่อย้อนคิดถึงแล้วก็ตระหนักได้ว่า เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจริงๆ
แม้ยังคงอยากมีช่วงชีวิตวัยเด็กและพยายามเหนี่ยวรั้งมันไว้ให้มากที่สุด แต่ก็ทำไม่ได้
เมื่อพบว่ากำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยในไม่ช้า และอยู่บนทางที่หลายคนต้องครุ่นคิดต่ออนาคตต่อไป
แต่ก็ต้องมานั่งสงสัย กอปรกับความไม่มั่นใจในศักยภาพตนเองที่มีอยู่ ว่าจะทำได้รึเปล่า
มีคนเคยถามในที่ฟังบรรยายว่า "มีใครคิดมีแผนอยากไปเที่ยวประเทศที่คุณอยากไปบ้างหลังเรียนจบบ้าง"
หลายคนพยักหน้า และเอ่ยปากว่าอยากไป
คนบรรยายถามอีกว่า "แล้วตอนนี้คุณเริ่มเก็บตังค์บ้างหรือยัง"
คำตอบในหัวของฉันบอกว่า "ยังไม่ได้ทำ" ฉันนิ่่งอยู่ชั่วขณะ เหมือนมีใครมาจุดประกายบางอย่าง
มันเป็นตัวอย่างที่ถูกยกขึ้นแล้วทำให้ตระหนักได้ว่า ฉันได้แต่คิด ต้องการ แต่ไม่เคยลงมือทำจริงๆ
ถ้าไม่เคยลงมือทำ แล้วมันจะได้อะไร อุปสรรคคือความกลัว กลัวจะทำไม่ได้ ไม่ประสบความสำเร็จ
แต่ทำไมฉันต้องมานั่งกลัวความล้มเหลว แม้มันจะมีสักกี่ครั้งก็ตาม
ถ้ามันจะทำให้เราทำความผันของเราให้เป็นจริงได้ คุณต้องกลัวมันด้วยเหรอ
ยิ่งล้มเหลว ประสบการณ์ก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น หัวใจจะแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เหรอ
ตอนนี้ฉันเริ่มเก็บกระเป๋า เตรียมของออกเดินทางแล้ว
ฉันอาจไปถึงช้า และฉันอาจต้องนั่งลงพักระหว่างทางหากฉันอ่อนล้าบ้าง
แต่ฉันจะยังลุกขึ้นและเดินต่อไป
และบอกตัวเองว่า "ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ ขอเพียงเชื่อมั่นในตัวเองก็พอ"